Gravelines 11 juni 2013
In het binnenland rokjes en blote armen, aan zee jeans en jassen. Niet uitnodigend om op reis te vertrekken en zeker niet als dat dan ’s morgens nog eens heel vroeg moet, omwille van de stroming. De gekneusde ribben van Leo gaven de doorslag. Maandag nog geen uitvaart. (Volgens mijn kruiswoordraadsel is uitvaart het wegvaren uit de haven.) Na een uitgebreid ontbijt wandelde ik naar de kerk van Nieuwpoort. Je kan daar kiezen uit 11 heiligen om een kaarsje te branden. Ik koos voor OLV van Lourdes. Leo hield zich ‘nuttiger’ bezig. Hij gaf de korte golfzender een plaats en zorgde voor de nodige antennes. Nog niet volledig operationeel maar je moet ergens beginnen. Een speciaal wereldje die zendamateurs. Je krijgt er plots weer een hele familie bij.
Deze morgen gooiden we dan toch de trossen los, wel met windstopper en muts! Tot voorbij Duinkerke hadden we een bezeilde koers maar daarna was het opkruisen. Toen de stroming ook nog begon tegen te werken besloten we enkele dagen vakantie te houden in Gravelines. We liggen hier nu gevangen achter de poort met de kiel in de modder. Geen wiebelende boot, eens iets anders.
Morgen bezoeken we de werf waar de Jean Bart (schip uit de 17^de E) wordt nagebouwd door vrijwilligers, werklozen en mindervaliden. Het is een must want mijn zus en Jos sponsoren het project en zagen al jaren de oren van onze kop om te gaan kijken en een Jan Bart drinken moeten we ook.

 

 Nieuwpoort 13 april 2013
De lente hebben we al geproefd maar het zeilen nog niet.
Een nieuwe stuurboordstag en bakboordstag stonden voor dit jaar gepland en daarmee zijn alle stagen vernieuwd. Op 13 april trok ik de kapitein in de mast maar het was al vlug duidelijk dat er dit keer heel wat denkwerk en extra gereedschap aan te pas zou komen. Inox samen met aluminium, dat geeft oxidatie (potentiaalverschil). Er brak een pin af, die viel in de mast en een inox plaatje ontsnapte ook.  Het kletterde op de kap, vlak naast het zonnepaneel. Opgeven staat niet in Leo zijn woordenboek maar na meer dan 3 uur op 13 meter hoogte gaf de stuurboordstag zich nog altijd niet gewonnen. Ondertussen was er regen en wind komen opzetten. De boten lagen te schommelen en Leo ging in het topje van de mast 2 meter heen en weer. We mogen dan wel een steekmast hebben, maar met een niet volledige verstaging vond Leo het niet meer veilig en stopte met de werken.
Zondag 14 april, nog een poging zonder veel resultaat. En Leo had deze keer wat schaafwonden aan zijn handen doordat ik hem een paar meters naar beneden liet vallen. De val schoot van de ankerwinch. Dit zal me nooit, nooit, nooit meer overkomen. Pffft!
Zondag, 20 april, mooi weer, bijna geen wind. Met nog meer gereedschap bij de hand (klemmen, boormachine, zwaardere hamer…) weer naar boven. Het verliep natuurlijk niet helemaal naar wens maar na drie kwartier hoorde ik Leo ‘Eureka’ roepen.
Maandag lieten we nieuwe stagen maken en Leo trok weer naar boven om het hele boeltje terug te installeren. De stagen, de zalingen, de radarreflectoren… ‘Bravo’ riep buurman Peter. Hij had trouwens zijn steentje bijgedragen door passende vijzen te gaan kopen terwijl Leo boven wachtte en ik beneden. Gelukkig waren de vijzen perfect!
Alles opruimen en dan vaststellen… dat er een val verkeerd hangt. Voor het eerst in mijn leven wilde ik wel eens naar boven. Om een val over de zaling te gooien moet je niet echt technisch zijn. Toen ik ter hoogte van de zalingen kwam riep ik ‘Stop’ maar het knopje van de ankerwinch haperde en bleef mij omhoog trekken!! Leo liet de val slippen over de ankerwinch zodat ik bleef hangen en haastte zich naar binnen om de batterij op nul te zetten.
Nog eens Pffft!  Terug op de begane grond kon ik alleen maar bewondering hebben voor Leo. En Leo, die kan weer eens nieuwe knopjes kopen voor de ankerwinch.
Geen foto van mij in de mast, want Leo nam foto’s met een toestel zonder SD kaartje. En voor een foto wilde ik niet terug naar boven, zeker niet met die eigenzinnige ankerwinchknopjes.

 

Nieuwpoort 2 april 2013
Nog geen echte lente maar onze She ging vandaag toch in het water. De ijzige wind van de laatste dagen deed ons met gemengde gevoelens uitkijken naar deze dag. Maar we mochten al blij zijn dat er geen sneeuw lag zeker! En het plaatsje waar we gedropt werden in de IJzer was hogerwal dankzij die oostenwind.
Nog even kraakten de riemen en dan begon onze She te wiebelen op het water. Alle huiddoorgangen waterdicht, ook geen lek bij de nieuw aangebrachte aardplaat, de motor sloeg direct aan en hij had koeling. Alles OK dus. Maar met een ‘Zij’ weet je maar nooit. Bijna aan het einde van de stormmuur begon de motor te pruttelen en even later was het ermee gedaan. Terwijl Leo een klapke ging doen met de motor nam ik de draai naar Novus Portus met het beetje vaart dat we nog hadden. Net toen toen de wind vat kreeg op de neus hoorde ik Leo roepen: “De mazoutleiding is nog afgesloten.” En na wat tegenpruttelen wilde de motor het toch weer doen. Ons eerste avontuurtje van het nieuwe seizoen.