We zijn weer thuis. Op 15 oktober, zowat tegen middernacht, parkeerde Leo ons Mus in de garage. Een maneuver waarvoor ik veel bewondering heb en waar ik me nooit aan zal wagen. Onze Peugeot boxer geven we 10 op 10 voor de rit van 2300 km. Het viel wel tegen dat we onderweg afscheid moesten nemen van onze zomerkledij. Want in Albufeira was er niet veel te merken van de herfst. De zon ging elke dag wel wat vroeger slapen, maar dat was juist leuk. De hitte weg, maar nog warm genoeg om met blote armen en benen een avondwandeling te maken, zonder zweet, zonder zonnecrème. Maar wel regelmatig met een drone. Achter ons anker, in het uitgestrekte waddengebied bij Culatra, kriebelde het om met Wesp of Libelle te spelen, maar helaas, verboden zone. Te dicht bij de luchthaven van Faro. En Leo houdt zich aan de richtlijnen. Maar de laatste weken voor onze terugkeer naar België hebben ze nog wat mogen vliegen. We zijn wel kieskeurig. Liefst plaatsen waar weinig of geen mensen lopen, waar er een vlakke landingsplaats is en geen al te stoffige ondergrond. Als dan ook de wind zich koest houdt en de zon op de goede plaats staat, mogen Wesp of Libelle uit hun etui. Ik blijf het nog altijd spannend vinden, zeker als ze heel hoog, of heel ver, of heel vlug vliegen. Om nog maar te zwijgen van de meeuwen, die de indringer in hun luchtruim, proberen weg je jagen. Maar ondertussen is er al zoveel vertrouwen dat ze ook al eens boven de zee mogen vliegen.
Hier thuis, wordt er niet gedroned. Te veel interferenties en te veel andere verplichtingen. We hebben een to do lijst af te werken. Voor mij was dat om te beginnen het gevecht met de tuin. Gevecht, omdat het gras weg moest voor dat de regen zou komen. Dat is gelukt, omdat we een bosmaaier kochten die ons grasmachien een handje helpt. En Leo had zich als doel gesteld zo vlug mogelijk onze bejaarde vito te vervangen door een gewonere wagen, eentje die niet voortdurend aandacht nodig heeft. We rijden nu met een Volvo V50 die een stuk jonger is. Oef.
Met al de andere klussen ga ik jullie niet vervelen. Maar toch even vertellen dat we onze genua naar Blankenberge naar Wittevrongel brachten voor een nieuwe UV band. Dat zou moeilijk geweest zijn met een vliegtuig. Leve de Mus.
Hopelijk ons volgend bericht terug uit Albufeira.

Ons vorige bericht kwam nog vanuit Culatra. Daar zijn we al een paar weken weg. Er werd onweer voorspeld en dan ben ik toch liever in een haven. Terug naar onze thuishaven in Albufeira dus. Die laatste tocht  hadden we een mysterieuze mengeling van dichte mist en zon die daar doorheen probeerde te vechten. Tijdens de zomer hadden we hier nog nooit mist. Voor de rest gedraagt het weer zich normaal. Elke dag blauwe lucht en temperaturen waarbij je niets liever doet dan zwemmen. Tijdens de namiddag blijven we liefst uit de zon, alhoewel de grote hitte nu stilaan mindert. Af en toe een uitstap met ons Mus dat lukt nog net. Zo trokken we naar Portimao om de Vera Cruz te bezoeken. De Vera Cruz is een schip zoals Magelhaan er in zijn konvooi had, voor zijn tocht rond de wereld. Hijzelf, is de bol niet rond geraakt, overleden op de Filipijnen. En die boten zijn er ook niet meer. Maar de Vera Cruz is een mooie replica, vaart echt als schoolschip en de crew was zeer vriendelijk. Wij vonden het prettig om op dat erfstuk te speuren naar de moderne uitrusting. Zo zagen we de epirb hangen, de reddingsvlotten zaten onder een zeil en naast de twee antieke ankers lag er ook het moderne anker.
Op de terugweg naar huis reden we langs Praia do Carvalho, een schilderachtig strand dat we nog niet bezochten. Als we al de stranden van de Algarve willen bezoeken zijn we nog wel even bezig. Volgens de boekjes, is Carvalho het beste strand om te snorkelen en je moet er naartoe door een tunnel. Dat wilde ik wel eens zien. We vonden de plaats, we gingen door de tunnel en toen Leo het strand zag, wilde hij meteen terug, te veel mensen. Maar ik had mijn snorkelgerief bij en heb dus gesnorkeld. In die wereld onder de waterspiegel te mogen kijken, geeft altijd een goed gevoel. Maar hier in de Algarve was ik nog nooit echt enthousiast. Weinig begroeiing. We hebben wel weer wat bijgeleerd met ons bezoek aan Carvalho. In de namiddagen zijn er, ook begin oktober, nog veel zonnekloppers op de stranden en de meeste parkings staan overvol. Op sommige plaatsen stond de politie bij wegversperringen omdat de parkings volzet waren. Zoiets hadden wij nog niet aan den lijve ondervonden omdat we meestal tijdens de voormiddag op stap gaan. En eigenlijk, is de winter hier de beste tijd om te wandelen. Maar eerst gaan we nog een paar weken naar België. Waarschijnlijk nemen we volgende week afscheid van de boot, voor een tijdje. 

Na ons laatste bericht uit Sanlucar, hebben we al heel wat gevaren, soms gezeild, vaak gemotord. Eerst naar Ayamonte, dan naar Mazagon, dan weer Ayamonte, en uiteindelijk terug naar Culatra.
Mazagon was het lekkerste. We kregen een invitación van Jan en Clairette, en dat sla je niet af. Dank u Clairette, het was tot in de puntjes verzorgd. Zo'n grote bakplaat vol vis! Waar gaan we dat nog vinden.  
Wat de zeiltochten betreft, bezorgde de trip van Mazagon naar Ayamonte ons het meeste plezier, slechts 3 beaufort, aan de wind, maar regelmatig toch een snelheid over de 6 knopen. Geen stampen van de boot want er waren geen golven, amper rimpelingen op de zee. De zon was er wel, onverbiddellijk, dus stond de bimini. Heerlijk zeilen en dat allemaal met blote armen en blote benen. We zijn echt luxe zeilers geworden. Vorige week ontdekte ik zelfs dat Leo zijn zeiljas niet meer aan boord is! Hij moest even nadenken. Waarschijnlijk was die naar de Mus verhuisd, tijdens een fikse regenbui de voorbije winter? Ik denk niet dat we het nog gewoon zouden worden: zeiljas, zeilbroek, laarzen, muts, handschoenen...
We wilden dus terug de Guadiana op naar Ayamonte, voor de wasmachine en bevoorrading. De monding van de Guadiana benaderen we altijd met respect. Er zijn ondieptes en hoog tij was al voorbij. Maar omwille van het dood tij was de stroming niet zo sterk en de zee was zo rustig dat we naar binnen konden zeilen, stroomopwaarts, zonder hulp van de motor. Wat verderop werden we nog verwelkomd door dofijnen. Ze bleven wel op afstand, dus begon ik te zingen, want soms helpt dat om ze dichterbij te lokken. Maar de ‘Lichtjes van de Schelde’ kon ze niet bekoren. Waarschijnlijk waren ze sardientjes aan ‘t eten. Zaterdag op onze tocht naar Culatra zagen we weer rugvinnen, maar er werd niet echt gesprongen. Ik vroeg me al af of het geen orka’s waren. Want die killers wil ik eigenlijk liever niet dichtbij. Maar ze worden tegenwoordig wel vaak gespot in de baai van Cadiz en bij Gibraltar. Hier achter ons anker bij Culatra hebben we bij het zwemmen rond de boot, nog geen enge beesten gezien. Eén keer was ik er niet gerust in toen ik een rare kwal dichterbij zag komen. Ik vlug het trapje op en Leo geroepen. Toen zagen we dat het een halve watermeloen was die met de stroming voorbij dreef. Dat was de enige keer dat we afval in het water zagen. Valt wel mee met 65 boten achter hun anker. We blijven nog een paar dagen in dit ankerparadijs. Het leven als zeezigeuners bevalt ons nog altijd.

Vorige week zwommen we nog rondjes rond de boot, in kristalhelder water bij Culatra. Nu gaan we elke dag even in het troebele rivierwater van de Guadiana, de machtige stroom die de grens vormt tussen Spanje en Portugal. Maar hier hebben we het voordeel dat het water niet zout is en dat we weer een waterslang in de kuip hebben om ons af te spoelen. Daarstraks is onze gezamenlijke zwempartij wel ontaard in gegil en gespartel, en kwamen we met de slappe lach weer ons laddertje opgekropen. Het is namelijk zo dat de vissen hier 'bijten'. In Albufeira zien we vaak, vissen, de aangroei van de boten schrapen. Maar ik had nooit gedacht dat ze ook interesse zouden krijgen in onze armen, benen, rug... Gisteren en eergisteren had ik al wel enkele keren iets gevoeld, maar toen Leo riep dat een vis beet, barstte ik in lachen uit. Dat werd al vlug gegil toen ik meteen ook wat voelde op mijn been. We maakten zoveel kabaal dat Jochen, de Duitser die achter ons ligt met zijn catamaran, even kwam kijken. Vriendelijke man trouwens. Hij kwam ons helpen toen we hier eergisteren ons aanlegmaneuver deden. Dat aanleggen was een stuk rustiger als de vorige jaren omdat er een nieuwe steiger gelegd is, veel langer dan de oude, dus we hadden keuze in vrije plaatsen. Overal elektra en water, vooruitgang heet dat. Maar de bakker is ermee gestopt. Spijtig. En het aanmelden was niet meer op het gemeentehuis, maar op het toeristisch bureau. Dat was een ramp. Een heel mooie Spaanse jongedame, maar ze sprak alleen maar Spaans. Google translate heeft ons moeten redden. En dan nog. Ze wilde onze 'toelating om te varen' zien. Onze Belgische registratie brief leek haar onbekend, ze wilde iets dat meer op het Spaanse document trok!! In Portugal kom je zoiets niet tegen, daar spreekt iedereen die iets met toeristen te maken heeft Engels. Maar ondertussen genieten we van Spanje. De café's, zijn er wel nog allemaal. Vriendelijke uitbaters en goedkoop.
Eigenlijk zijn we heel tevreden met ons vaargebied (woongebied) hier in het zuiden en dan meer bepaald in de Algarve. Om te beginnen het zalige weer en dan vooral de zachte winters. Verder hebben we de keuze tussen onze comfortabele thuishaven, ankerplaatsen bij Culatra en Alvor, of deze machtige rivier. En natuurlijk zorgen de Spaanse havens voor afwisseling, de tapas alleen al. We hebben niet meer zo sterk de behoefte om nog nieuwe vaargebieden op te zoeken. Porto Santo in 2019 was een geweldige ervaring, maar daarna kwam corona, en we worden ouder... We genieten nog met volle teugen van het leven op het water, maar we denken ook wel eens aan de toekomst. We zagen al verschillende koppels hun boot verkopen: Allegra, Snow Goose, Dijabringabeeralong, Ravissant en Nimrod. Ik zie de crews zo voor mijn ogen en ze zijn allemaal op een andere manier van hun leven aan 't genieten. En dan begin je na te denken. De She verkopen? Dat is iets dat stilaan moet groeien. Afscheid nemen van het varen is moeilijk. Dat horen we ook van die anderen. Maar we denken er aan. We hebben nog geen brooker onder de arm genomen. We willen heel graag nog wat op de She wonen. Maar om te weten of er zeilers zijn die interesse voor een She 36 hebben, heeft Leo wat info op internet gezet. Onze She Twins verdient het om nog wat oceanen te overwinnen. Daar is ze voor gemaakt. Wij hebben destijds twee jaar gezocht naar een She 36. Misschien is er nog iemand op zoek?