Onze SHE
Bemanning
Thuishaven
Contact
Links
AIS
Reactie sturen Winlink
    Laatste update: 23-jun-2017
   Foto: Haven Isla Cristina.  Blog... 

Isla Cristina 22 juni 2017

Vier nachten sliepen we aan de steiger van Quinta do Vale. Ik genoot van mijn dagelijkse wandelingen. Nooit zag ik mensen, wel reigers, ooievaars, en veel kleine vogels. Omdat ik altijd langs hetzelfde uitgedroogde zoutpad vertrok, wist ik al waar ik de ‘aanvallen’ van de vier sterns mocht verwachten. Die konden het echt niet appreciëren dat ik op hun grondgebied rondliep. Drie kwartier stappen was het, tot aan de bewoonde wereld. Daarmee bedoel ik, tot de kiezelbaan naar het Visitor Center van het natuurreservaat van Sapal de Castro Marim. Vol moed stapte ik door de hitte, in de hoop daar een koele cafetaria te vinden… helaas, gesloten. Dan maar weer warm water drinken. De wandeling naar het dichtsbijgelegen dorp ‘Monte Francisca’ had wel succes. Joepie een snackbar open. Maar geen winkels, geen brood. We hadden al min of meer beslist verder te varen toen we een duwke in die richting kregen. Om tien uur ’s avonds, in het donker, kwam er voor het eerst een boot aanleggen. Buren? Maar dan wel zonder licht? Illegale vissers? Het bleek de politie te zijn. Ze moesten de papieren van de boot, onze ID’s en ze kwamen ook even binnen kijken of we echt maar met twee waren. We kregen te horen dat we aan een privé-steiger lagen. Waarop Leo antwoordde dat dit nergens vermeld stond en dat we zouden betalen als er iemand kwam ontvangen. Toen ze even later naar hun boot stapten, lieten ze nog weten dat ze twee uur aan de steiger wilden blijven. “You have my permission”, zei Leo. Ik was opgelucht toen ze daarmee konden lachen.
De dag erna vaarden we naar Isla Canela. Daar waren we nog nooit. Eigenlijk een schiereiland vol mooie resorts, appartementen en de haven. Het was er best gezellig, veel groen, veel palmbomen, alles heel netjes, mooi strand vlakbij met toch nog een ruime strook natuur tussen zee en gebouwen. We vonden brood in een mini mercado. Maar, er was geen pinautomaat!! Daarvoor moesten we naar het dorp aan de overkant van het moeras, Isla del Moral, maar een kwartiertje te voet. Wel een echt dorp en het was er toevallig kermis. We aten dus smoutebollen. En het scheelde niet veel of we hadden nog eens met de botsautookes gereden. De kermis zorgde bijna dag en nacht voor muziek, regelmatig werd er geschoten en zondagavond zaten we in onze kuip, op de eerste rij, voor een knallend vuurwerk. Maar de kers op de taart was maandag het bezoek van Fred en Gina. Ze kwamen van Albufeira met een huurwagen. Tapa’s, drankjes, zwemmen aan het strand en vooral veeeel bijbabbelen.
Van Isla Canela vaarden we naar Isla Cristina. Dit kan je geen dorp meer noemen, een stadje met vele gezichten, grote lanen maar ook heel smalle straatjes, nette huizen maar ook verwaarloosde buurten, grote supermarkten maar ook piepkleine winkeltjes. Heel veel strand hebben ze, en ook een haven. Maar de steigers hebben nogal korte vingers. Dat hebben we ondervonden bij het aanleggen. De wind werkte dan ook nog eens tegen maar gelukkig heb ik lange benen.
Aan zon hebben we hier geen gebrek. Integendeel, we proberen ze zoveel mogelijk buiten te houden. Vanaf morgen, wel elke dag een beetje minder. We hebben vandaag de langste dag van deze zomer.

Meer.....